Verkademeisje

Verkademeisje

Mijn vader liet in 1965 mijn moeder achter met vier kinderen om te gaan werken in Nederland. Hij zou werken, sparen en terugkomen.

Er kwam niet veel van dat sparen terecht en zo belandden wij na vier jaar in 1969 met mams ook in Nederland. Door samen te werken konden ze écht sparen en teruggaan. Na anderhalf jaar werd de tweede tweeling geboren. Zo had mijn moeder in vier zwangerschappen zes kinderen; vijf meiden en één jongen.

Degradatie

In de eerste jaren dat zij met vier kinderen in Turkije achterbleef was ze vader en moeder tegelijk. Ze regelde alle zaken. Binnenshuis en buitenshuis. Ze betaalde de rekeningen, ging naar de oudergesprekken en had heel veel aanzien. In Nederland had ze meteen een baan bij de Verkade, ook al sprak ze de taal niet. Ze werkte fulltime, waar Nederlandse vrouwen nog massaal thuis bleven als ze kinderen kregen. Mijn vader nam de taken buitenshuis op zich.

Toen er nog een tweeling werd geboren zat ze vast in een moderne flat op 7 hoog. Ze degradeerde van de ene op de andere dag tot huisvrouw, alleen geschikt voor koken en de schoonmaak. Mijn vader voerde trots de gesprekken op school.

Mijn vader stond er om bekend dat hij al zijn kinderen wilde laten studeren. Ook de meiden. En wij, zijn eerste tweelingdochters, konden goed leren. Het frustreerde hem dat hij niet snel genoeg kon sparen om op tijd terug te keren voor het onderwijs van zijn eerstgeborenen. Wat nu? Mijn moeder kon met zes kinderen niet meer werken. In Nederland bestond nog geen kinderopvang en familie hadden we hier niet. Dus wij remigreerden weer naar Turkije.

‘Wat als ik dood was gegaan?’
Mama was dolblij. Mijn vader zou ons na één jaar definitief volgen. In dat jaar overleefde hij een verkeersongeluk. “Wat als ik dood was gegaan?”, vroeg hij mijn moeder. “Je moet weer terugkomen naar Nederland, want hier weet ik zeker dat onze dochters kunnen studeren, ook als ik er niet meer zou zijn.” Nederland, het land van de emancipatie van arbeiders en van meisjes.

Hoewel dat voor mijn moeder anders lag, heeft ze zich opgeofferd voor onze toekomst. De ironie wil dat mijn vader heen en weer pendelt, maar het meest in Turkije woont en mijn moeder voor ons in Nederland is gebleven. Dinsdag 19 augustus jl. is het precies vijftig jaar gelden dat Nederland en Turkije een verdrag hebben getekend om arbeidsmigranten uit Turkije te werven. Mijn vader is één van die honderdduizenden contract- oftewelnbsp; gastarbeiders.

Met mijn fietsreis wil ik die eerste generatie eren, danken en stilstaan bij dit historische feit. Ik kan mijn vader en moeder niet genoeg danken voor alles wat ze hebben gedaan maar vooral gelaten om ons een goede toekomst te geven. Dat mogen wij, onze kinderen, hun kleinkinderen niet vergeten. De Nederlandse samenleving ook niet. Mijn ouders maken onderdeel uit van de Nederlandse geschiedenis. Mijn moeder was één van de Verkademeisjes.

22 augustus 2014 / Blogposts

Deel dit bericht

Reacties

Nog geen reacties.

Contactformulier

Uw naam (verplicht)

Uw email (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht

captcha

Winkelmand

  • Geen producten in uw winkelmand.