Opstaan

Opstaan

28 mei 2014; vanuit het Olympisch Stadion in Amsterdam vertrek ik op mijn handbike. Nu, 88 dagen later arriveer ik op het Nederlands Consulaat in Istanbul.

Toen ik vorig jaar juli vertelde over mijn plan waren de reacties uiteenlopend; van medelijden en spot tot ongeloof. Mijn kinderen, Esther Vergeer en Louk Burgers, directeur van de Sportbank, hebben vanaf minuut één geloofd in mijn droom en mij. Tot aan de finish zijn ze me trouw gebleven. Via Esther Vergeer heb ik mijn trainster Linda van Vliet gevonden en met haar mocht ik trainen in Casa Reade (Centrum Aangepast Sporten Amsterdam).

Trainen

Eén ding wist ik zeker: in afwachting van het vinden van sponsoren, donaties, wijziging van de statuten en uitbreiding van het bestuur van Stichting Bewegen is Leven, moest ik beginnen met trainen. Ik wist namelijk dat ik móest trainen omdat ik immers maar een krap half jaar had om me klaar te stomen voor deze waanzinnige reis. Circa 4000 km fietsen met mijn armen is geen sinecure. Ik motiveerde mezelf door me in te prenten dat ik toch heel erg veel van sporten en bewegen hou en dat dit hoe dan ook goed is voor mijn gezondheid. Het was niet altijd even makkelijk en het vergde veel zelfdiscipline.

Maar ach, ik heb daar sinds mijn ongeluk 7 jaar geleden veel ervaring mee. Ik heb mezelf heel vaak uit bed ‘gepraat’. Geen zin in de dag of soms niet eens in het leven. Geen zin om op ‘te staan’. Geen zin om te douchen. Maar voor mij is ‘in bed blijven’ liggen nogal letterlijk als ik de avond ervoor geen voorzorgsmaatregelen heb genomen. Elke ochtend ontvang ik zorg zodat ik zo snel mogelijk aan mijn actieve en werkzame leven kan beginnen. En als ik in zo een bui ben moet ik bedenken of mijn rolstoel wel bij mijn bed ligt en mijn kleding en schoenen binnen handbereik zijn. En alles duurt minstens twee keer langer.

Ook moet ik heel vaak pijn negeren. Maar, zo houd ik mezelf voor, als ik nu al niet tegen deze pijn kan, hoe moet dat straks tijdens duizenden kilometers fietsen?

‘Welkom Funda’

En ineens fiets ik in Turkije. In de week dat Nederland en Turkije precies vijftig jaar geleden op 19 augustus 1964 een verdrag hebben getekend voor de werving van arbeidsmigranten uit Turkije. Mijn vader, nu 79 jaar, was één van die eerste arbeiders en hij zal aanwezig zijn bij de finish.

BUP (Platform der bevordering van Fietsen) en de Cycling Club van de Universiteit van Istanbul hebben de laatste 40 kilometer naar de finish georganiseerd. Overal wachten ons fietsers op met teksten als ‘Welkom Funda Müjde’ en de reis in een miljoenenstad als Istanbul verloopt dankzij de escorte van de politie veilig.

Uiteindelijk komen we met meer dan 500 fietsers aan bij het Nederlandse Consulaat. Mijn kinderen en teamleden uit Nederland zijn ook aanwezig. Ik ben overweldigd en huil onbedaarlijk. We halen alle nieuwszenders en de volgende dag staan we in alle kranten. De interviewverzoeken blijven binnenstromen. Rusten moet later. In 7 landen heb ik nationale aandacht weten te genereren.

Stichting Bewegen is Leven is een beweging geworden. Hier moet ik mij over beraden. Ik ben blij dat ik elke dag ben opgestaan.

29 augustus 2014 / Blogposts

Deel dit bericht

Reacties (1)

  1. :

    Funda,

    Van harte gefeliciteerd je bent een zeer goede voorbeeld voor me broer en alle andere. Heel erg bedankt en succes in je leven.

Contactformulier

Uw naam (verplicht)

Uw email (verplicht)

Onderwerp

Uw bericht

captcha

Winkelmand

  • Geen producten in uw winkelmand.